Regering regeer!

Zo juist is besloten daar voorlopig weer even mee op te houden. Soms kun je maar beter hebben dat er wel een besluit valt, ook al komt dat je niet gelegen, dan dat er geen besluit wordt genomen.

Een voorbeeld; we besluiten nu elke dag om 90 miljoen Euro meer uit te geven dan er binnenkomt. Dat hebben we natuurlijk niet besloten, maar dat gebeurt wel zolang we geen besluit nemen om dit tegen te gaan. Hoeveel is 90 miljoen Euro? Weet u dat? Dat is per Nederlander afgerond 6 Euro per dag; voor het gemiddelde gezin in Nederland (2,1 persoon) afgerond € 12,50; per jaar € 4.562; meer dan mijn vakantiegeld (veel meer tegenwoordig). Een briefje van € 50 is 14 cm lang (ik had er nog een in mijn portemonnee). Als je voor 90 miljoen aan briefjes van 50 tegen elkaar legt, heb je een lint van 252 km. Dat is van Kamperland via Lelystad naar Enkhuizen.

Wat we met al dat getalm op het spel zetten, is onze kredietwaardigheid, althans zoals die beleefd  wordt door de internationale financiële wereld. Als onze kredietstatus zo zou zijn als België, dan zouden we per jaar 8 miljard Euro meer aan rente moeten betalen. Dat is per dag (oei, rekenmachine komt nullen tekort; nu weet ik hoe het komt dat we geen feeling hebben met dit soort bedragen) dat is per dag 22 miljoen (in briefjes van 50: van Kamperland naar Bergen op Zoom).

Nu ben ik natuurlijk blij dat ik niet meer in Vlissingen woon, want anders kwam daar  nog eens 2 Euro per persoon per dag bij om de nog te nemen verliezen op het grondbedrijf te betalen. Dat stedentripje kunnen ze daar ook wel op hun buik schrijven; alleen nog met het voetveer op en neer naar Breskens.

Waar kunnen we nog van op aan? Een huis was een goede investering voor de toekomst, een waardevaste belegging, maar ons geduld zal voorlopig wel op de proef worden gesteld.

Het ABP, een van de grootste pensioenfondsen ter wereld, is sinds 2008 opgehouden met de pensioenuitkeringen te verhogen met de inflatie. Ik heb ook nog een klein ABP-pensioentje in het vooruitzicht, € 100 Euro (niet per maand, maar per jaar). Toen ik kort als leraar werkte, had je de indruk dat je een waardevast pensioen had. Dat is nooit zo geweest overigens, maar het werd wel zo verteld. Onlangs publiceerde het CPB dat een aantal pensioenfondsen gegokt hadden met derivaten op derivaten en op die manier de pensioenuitkeringen flink hebben benadeeld.

Ik las pas dat de Europese steun aan Griekenland 33.000 Euro per persoon bedraagt. Het Bruto Nationaal Product per Griek bedraagt pakweg € 20.000.  

Hoe hebben ze dit voor elkaar gekregen? Wie heeft dit allemaal laten gebeuren? Dit wordt het stokpaard van Geert Wilders, die zich hier van het begin af aan tegen verzet heeft. De andere mainstream-partijen hebben zich mee laten zuigen naar de redding van de Grieken.

Na Griekenland komt Spanje aan de beurt, en dat is zo groot, dat kunnen we niet redden. Dan gaat het helemaal mis; hoe weet ik niet, maar gezien de bovenstaande bedragen kunnen we dat niet op brengen.

Volgens mij is dit de reden dat Wilders nu de stekker er uit trekt. Hij heeft niets te winnen bij het einde van het kabinet Rutte-Verhagen, maar wel alles te verliezen als we straks met ons goede gedrag aan de lat komen te staan voor Spanje. Wilders heeft meer in de gaten dan wie ook, dat onze toekomst wordt bepaald door het crisismanagement van de financiële wereld, in reactie op landen die de kluit hebben belazerd, zoals Griekenland, of er een potje van hebben gemaakt, zoals Spanje. Dat is geen blij vooruitzicht, zeker niet voor de ouderen onder ons, als wier hoeder hij zich nu opwerpt. Aangezien er steeds meer ouderen komen, en degenen die dat nog niet zijn, hopen te worden, valt daar de meeste electorale winst te behalen. Het CDA heeft al een keer zo’n traumatische ervaring gehad bij de ouderenpartij (AOV) van Jet Nijpels. Als er iemand leert van het verleden, is het Wilders wel.

Mark Faasse

Huis onder water

Zeeuwen denken hierbij terug aan de ramp in 1953 of de inundatie van Walcheren in 1944. Het is echter een term die ik kort geleden in het FD tegen kwam. Het betekent dat de hypotheekschuld hoger is dan de waarde van de woning. Als je dan je huis verkoopt, moet je geld meenemen naar de notaris; zo noemen we dat in makelaarskringen. De checklist van de NVM gaat er ook op in. Het vergt extra aandacht van de verkopend makelaar, want de bank ziet graag dat de complete schuld afgelost wordt bij verkoop.

Ga er vanuit, dat er op dit moment in Nederland enkele honderdduizenden woningen onder water staan. Woningen die gekocht zijn in de periode van 2005 tot 2008 en die inclusief 6% overdrachtsbelasting en overige kosten gefinancierd zijn. In die jaren werden er meer dan 200.000 woningen jaarlijks verkocht, maar ik veronderstel, dat niet iedereen maximaal gefinancierd heeft, of anderszins een potje (depot) heeft naast de hypotheekschuld. Zolang die mensen niet gaan verkopen en netjes hun hypotheekrente betalen is er niks aan de hand.

In de nasleep van de vorige crisis (1978-1982) ben ik begonnen in de makelaardij. Ik had ook mijn eerste eigen woning gekocht op het toppunt van de markt en verkocht die in 1983 met 10% verlies en als ik de verbouwingen nog eens meeneem, komt daar nog 10% bovenop. Overdrachtsbelasting en andere kosten (nog eens 10%) zitten daar niet bij. Het bijzonder grote voordeel was, dat mijn beperkte budget toen toereikend was voor een prachtige nieuwe woning. Ik kon hierdoor een hele goede ‘upgrade’ realiseren. Van sociale woningbouw naar de sjiekste wijk van Vlissingen.

Toentertijd waren er ook huizenbezitters die moesten verkopen en zij bleven met restschulden zitten van tienduizenden guldens. Een bedrag van HFL 50.000 was geen uitzondering. De Westland Utrecht Hypotheekbank was toen een van mijn opdrachtgevers en ik kan een uitspraak van mijn contact nog goed herinneren: Huiseigenaren die intelligent met de omstandigheden omgingen hadden een net zo grote restschuld, maar er gebeurden geen ongelukken mee. Er werden afbetalingsregelingen gemaakt, of de schuld werd bijgeschreven bij een nieuwe hypotheek. De rente daalde ook en zo ontgroeiden veel woningbezitters de crisis.

Overigens stond op enig moment ook de WUH onder water en die is toen gered door ING. Mijn boodschap voor mensen met natte voeten is om open te communiceren met de geldverstrekker en makelaar om zo te voorkomen dat het water tot aan de lippen stijgt. Het is noodzakelijk dat banken zich hierbij coulant opstellen.

Mark Faasse