Never Change A Winning Team

Noord-Beveland was vorige week de eerste gemeente in Nederland waar een college gevormd werd. Het was echt niet van te voren afgesproken, maar de mannen liggen elkaar goed. Ze zijn alle drie uit de vette zware zeeklei getrokken, gewend om met tegenwind te fietsen; ferme jongens, stoere knapen, maar dan wat ouder.

De bestendige oppositieleider haalde met zijn negatieve reactie veel nieuws, maar heeft naderhand toch excuses aangeboden voor zijn harde opmerkingen. Hij was in de laatste raadsperiode de primus, en maakte van zichzelf op een slimme manier een soort vierde wethouder. Voor het grootste gedeelte is men het wel eens op dit mooie eiland. Er was ook genoeg geld om leuke dingen voor de mensen te doen. Dat gaat binnenkort veranderen. Ik hoop dat er bij het verdelen van pijn ook eensgezindheid zal zijn.

Die eensgezindheid blijkt ook uit het gegeven dat Noord-Beveland een zelfstandige gemeente moet blijven. Dat zal misschien niet zo meevallen als je maar goed 7.000 inwoners hebt. Als er gesproken wordt over gemeentelijke herindeling zeg ik wel eens (uit de grap, maar ik heb weinig humor) dat ik daar niet tegen ben. Ik wil dan niet fuseren, maar weer splitsen naar vroeger, toen er een gemeente Wissenkerke (vernoemd naar de populaire burgemeester Wisse) en Kortgene waren. Met name in Wissenkerke waren de gebouwen en infrastuctuur op orde en waren de lasten laag. Iedereen vrolijk en blij.

Ik ben jaren geleden in Frankrijk in de kleinste gemeente van dit grote land geweest. Er waren slechts 24 inwoners, met een (gekozen) burgemeester en een tuinman. Dichter bij de burger kan het bestuur niet staan.

Grote gemeenten hebben grote problemen, zeker als 1 partij het gedurende lange tijd voor het zeggen heeft gehad. Ik heb 9 jaar in Vlissingen gewoond, tot enkele jaren geleden de grootste gemeente van Zeeland. De PvdA-kongsi van bestuurders en ambtenaren heeft een beleid gevoerd, waarmee deze gemeente in het bedrijfsleven technisch failliet zou zijn. Ze lachten projectontwikkelaars uit die serieuze bedragen wilden betalen voor het Scheldeterrein. Ze konden het zelf veel beter en zouden er veel geld mee gaan verdienen voor de stad. Eerst zouden er 1000 woningen gebouwd worden, maar de kosten liepen op, en die werden dan tijdelijk weggepoetst door meer woningen te plannen op het zelfde terrein. Inmiddels staat de teller op pakweg 1800. Je kunt beter in sprookjes geloven dan dat zoveel huizen daar binnen afzienbare tijd zullen verrijzen.

De schuld van Vlissingen is zo’n 190 miljoen, en daarvoor moet op dit moment 20.000 Euro per dag aan rente betaald worden. Als die bedragen maar groot genoeg zijn, dan heeft eigenlijk niemand in de gaten hoe gigantisch veel dat is. Stel dat ik daar nog zou wonen met mijn vrouw en de katerpoes, dan zouden wij elke dag 1 Euro per dag opzij moeten leggen voor deze rentebetalingen. Dat is dan bij elkaar 365 Euro per jaar. Daarvan kunnen wij kort op vakantie, weliswaar zonder Steijn (de katerpoes). Wie is er nou zo gek om dat te gaan betalen?

Een kleinere gemeente hoeft niet slecht bestuurd te worden, hoeft niet meer te kosten en je weet zeker dat het bestuur dichter bij de inwoner staat. Laten de burgers het blijven winnen van de boekhouders!

Mark Faasse

Get out the vote

De laatste campagnedagen voor de verkiezingen staan voor de deur en we gaan er nog even hard tegenaan. Vorige week is prima verlopen; we kregen erg goede publiciteit met ons plan voor de 100.000 Euro woning voor jongeren. Bijzonder was, dat een deskundige uit onverdachte hoek (woningcorporatie) tegen de krant zei dat ons plan realistisch was. De andere partijen deden er een beetje zuur over, ze gaan meer voor een hogere kwaliteit dan een lagere prijs. Tijdens het verkiezingsdebat stelde iemand vragen over goedkope bejaardenwoningen in Kortgene, die er niet uitzagen volgens de vragensteller. De wethouder had laten onderzoeken hoe de huurders daar zelf tegenover stonden, en die wilden liever een lage huurprijs, dan meer comfort in het huis tegen een hogere huur. Dan komen we bij een van mijn noties over wonen: dat lage woonlasten ook een kwaliteit zijn. Er wordt veel te veel gestuurd op grotere ruimtes en meer voorzieningen.

Het langs de deur gaan vond ik erg leuk, helaas werkte het weer niet zo mee. Ik kreeg goede reacties, onder andere van een vrouw die een poosje geleden een huis bij me gekocht had. Deze dame wist indertijd in de onderhandelingen precies wat ze wilde, om het zo maar eens te zeggen. Ze had nu alle verkiezingsprogramma’s gelezen en vond die van het CDA het meest duidelijk en concreet en zal op ons gaan stemmen. Van kritische mensen krijg ik graag een compliment.

Ook zaterdagavond in de dorpskroeg werd ik aangesproken door jongelui, die graag in een goedkope woning zouden willen wonen. Ik zal dat de komende 4 jaar echt voor mekaar gaan brengen, anders krijg ik dat flink voor m’n kiezen op ons durp.

Vandaag en morgen gaan we bij de scholen een cd-appelactie houden. De kinderen en degenen die hen op halen, krijgen een lekker appeltje voor de dorst. En vervolgens de middag en avond voor de verkiezingen nog even een foldertje in de bus stoppen. Per dorp hebben we een kaartje, met een foto van de lijsttrekker en een locale kandidaat en een item wat speelt op dat dorp.

En dan wordt woensdag een spannende dag. Ik hoop dat mensen persoonlijk op mij stemmen.

Mark Faasse

Canvassing is fun

In de politiek is canvassen langs de deur gaan, op de bel drukken en je foldertje aanbieden. Deze knock on the door wordt veel toegepast door de SP, waar de apparatchiks echte diehards op dit vlak zijn. Maar op Noord-Beveland is iedereen vrolijk en blij, dus hebben we geen SP.
Volgens mij ben ik de enige politieke kandidaat op ons mooie eiland die dit praktiseert. De overige nomenclatura vindt het al genoeg om het foldertje in de bus te stoppen. Sommigen verklaren me zelfs voor gek dat ik het op deze manier doe. Maar er is niets mooiers en beters voor een politicus dan om je kiezers onder ogen te komen en recht in de ogen te kijken, terwijl je hen vraagt of ze gaan stemmen. Je hebt ook direct contact met de kiezers, ziet waar en hoe ze wonen en dat stemt af en toe ook tot nadenken.

Eerlijkheidshalve moet ik bekennen dat ik het nog nooit gedaan had. Ik had altijd wel praktische bezwaren, maar het is gewoon fun. Bovendien sta ik ook op een net-niet verkiesbare plaats, dat is een extra stimulans om er tegen aan te gaan. De meeste mensen zijn erg aardig en wensen me succes. Een enkeling neemt het foldertje niet aan, of zegt me recht in mijn gezicht dat ze niet op het CDA gaan stemmen. Dat ben ik al weer vergeten op het moment dat ik het perceel verlaat.

Aan het begin van de week liep ik in de regen, later in een zeer koude wind, maar met outdoor-kleding en thermo-ondergoed ben ik door gegaan. Je moet wat over hebben voor de goede zaak.

Mark Faasse