Get out the vote

De laatste campagnedagen voor de verkiezingen staan voor de deur en we gaan er nog even hard tegenaan. Vorige week is prima verlopen; we kregen erg goede publiciteit met ons plan voor de 100.000 Euro woning voor jongeren. Bijzonder was, dat een deskundige uit onverdachte hoek (woningcorporatie) tegen de krant zei dat ons plan realistisch was. De andere partijen deden er een beetje zuur over, ze gaan meer voor een hogere kwaliteit dan een lagere prijs. Tijdens het verkiezingsdebat stelde iemand vragen over goedkope bejaardenwoningen in Kortgene, die er niet uitzagen volgens de vragensteller. De wethouder had laten onderzoeken hoe de huurders daar zelf tegenover stonden, en die wilden liever een lage huurprijs, dan meer comfort in het huis tegen een hogere huur. Dan komen we bij een van mijn noties over wonen: dat lage woonlasten ook een kwaliteit zijn. Er wordt veel te veel gestuurd op grotere ruimtes en meer voorzieningen.

Het langs de deur gaan vond ik erg leuk, helaas werkte het weer niet zo mee. Ik kreeg goede reacties, onder andere van een vrouw die een poosje geleden een huis bij me gekocht had. Deze dame wist indertijd in de onderhandelingen precies wat ze wilde, om het zo maar eens te zeggen. Ze had nu alle verkiezingsprogramma’s gelezen en vond die van het CDA het meest duidelijk en concreet en zal op ons gaan stemmen. Van kritische mensen krijg ik graag een compliment.

Ook zaterdagavond in de dorpskroeg werd ik aangesproken door jongelui, die graag in een goedkope woning zouden willen wonen. Ik zal dat de komende 4 jaar echt voor mekaar gaan brengen, anders krijg ik dat flink voor m’n kiezen op ons durp.

Vandaag en morgen gaan we bij de scholen een cd-appelactie houden. De kinderen en degenen die hen op halen, krijgen een lekker appeltje voor de dorst. En vervolgens de middag en avond voor de verkiezingen nog even een foldertje in de bus stoppen. Per dorp hebben we een kaartje, met een foto van de lijsttrekker en een locale kandidaat en een item wat speelt op dat dorp.

En dan wordt woensdag een spannende dag. Ik hoop dat mensen persoonlijk op mij stemmen.

Mark Faasse

Canvassing is fun

In de politiek is canvassen langs de deur gaan, op de bel drukken en je foldertje aanbieden. Deze knock on the door wordt veel toegepast door de SP, waar de apparatchiks echte diehards op dit vlak zijn. Maar op Noord-Beveland is iedereen vrolijk en blij, dus hebben we geen SP.
Volgens mij ben ik de enige politieke kandidaat op ons mooie eiland die dit praktiseert. De overige nomenclatura vindt het al genoeg om het foldertje in de bus te stoppen. Sommigen verklaren me zelfs voor gek dat ik het op deze manier doe. Maar er is niets mooiers en beters voor een politicus dan om je kiezers onder ogen te komen en recht in de ogen te kijken, terwijl je hen vraagt of ze gaan stemmen. Je hebt ook direct contact met de kiezers, ziet waar en hoe ze wonen en dat stemt af en toe ook tot nadenken.

Eerlijkheidshalve moet ik bekennen dat ik het nog nooit gedaan had. Ik had altijd wel praktische bezwaren, maar het is gewoon fun. Bovendien sta ik ook op een net-niet verkiesbare plaats, dat is een extra stimulans om er tegen aan te gaan. De meeste mensen zijn erg aardig en wensen me succes. Een enkeling neemt het foldertje niet aan, of zegt me recht in mijn gezicht dat ze niet op het CDA gaan stemmen. Dat ben ik al weer vergeten op het moment dat ik het perceel verlaat.

Aan het begin van de week liep ik in de regen, later in een zeer koude wind, maar met outdoor-kleding en thermo-ondergoed ben ik door gegaan. Je moet wat over hebben voor de goede zaak.

Mark Faasse

Verkiezingsverontwaardiging

Dit woord leerde ik van een oud-lid van de Tweede Kamer. Van Dale kent het nog niet. Het is een vorm van selectieve verontwaardiging, die zich voordoet in verkiezingstijd.

Ook in de kleine gemeente op ons mooooie eiland doet het zich voor. Een van de kenmerken is, dat men verontwaardigd is over iets, wat niet tot het eigen beleidsterrein hoort. Zoals dat bezuinigingen de sociaal zwakkeren niet mogen treffen, of dat de termijnen in de planologische procedures te lang zijn. Allemaal beleid van het rijk. Het geeft niet wat je er over roept, want het doet er toch niet toe. Je kunt makkelijk voor dit soort voorstellen zijn, want het kost je geen geld. Het is gratis, en daarmee gratuit. Een paar krantenkoppen zijn je beloning en dat is mooi meegenomen in verkiezingstijd.

In Amsterdam doen ze zoiets in de overtreffende trap. Sex doet het altijd goed in de publiciteit en Lodewijk Asscher komt daarom met het voorstel om de minimumleeftijd van dames die op de Wallen werken te verhogen van 18 naar 23 jaar. Waarschijnlijk een goede aanpak van een probleem en vervolgens landelijk nieuws, op tv en radio.
In Nederland hebben we overal belangengroepen van, dus die van de pooiers kwam, uitgesproken in onferfalst Amsterdams, met het bericht dat mannen van 18 wel militair mogen worden en hun leven in gevaar brengen als ze uitgezonden worden. Zij constateren een rechtsongelijkheid.
Daarmee komt men op voor een van de twee grootste belangengroepen in Nederland, die van de mannen. En ondanks dat ik indertijd afgekeurd ben (niet op S5 overigens) voel ik me dan toch eigenlijk ook wel gewoon een beetje medezielig, achteraf.
Maar dat is niet erg, want als we allemaal zielig zijn, is niemand meer zielig.

Mark Faasse