Blerta vs. Money for nothing

Bij de meisjesnaam Blerta krijg je associaties met een grote dikke Bertha die blèrt, maar het mooie meisje dat ik in Italië ontmoette was superslank (in mijn ogen is dat te mager) en zeer voorkomend.

Blerta was van Albanese komaf en is op 7-jarige leeftijd met haar ouders en de andere 3 kinderen van het gezin gevlucht van Albanië naar Griekenland. Haar vader wilde een goede toekomst opbouwen en heeft er 3 jaar over gedaan om naar Canada te mogen emigreren. In hun geval kwam je daar alleen voor in aanmerking als je een universitaire studie met succes had afgerond en 3 jaar relevante werkervaring had. Na 3 jaar papierwerk vertrok de hele familie met het vliegtuig naar Canada in de wetenschap, dat ze aan de grens zonder opgaaf van reden zouden kunnen worden teruggestuurd. Haar vader bibberde van angst, dat dit ondanks zijn inspanningen toch zou kunnen gebeuren maar het liep goed af. Blerta is inmiddels begin 20, studeert aan een universiteit en heeft de Canadese nationaliteit.

Als Nederlander kijk ik hier van op. Wij zijn dat anders gewend. Zulk hard optreden verwacht je niet. Maar toch is Canada een keurige democratie, een vooraanstaand lid van de internationale gemeenschap, topleverancier van blauwhelmen voor de Verenigde Naties, lid van de Commonwealth, een van de bevrijders van Europa. Een zeer beschaafd en consciëntieus land!

In Nederland lees ik krantenberichten over asielzoekers die na een ellenlange en voor ons kostbare procedure weigeren het land uit te gaan, of die het onmenselijk vinden om zich elke dag even te gaan melden. Dat hebben die asielzoekers allemaal niet zelf bedacht natuurlijk, want die vinden de Canadese behandeling zeer voor de hand liggend. We veroorzaken dat zelf, doordat ze geïndoctrineerd worden met het liedje van Dire Straits: Money for nothin’ door hulpverleners die hiermee zelf gehersenspoeld zijn.

Mark Faasse

Batseba

Zondag jl. preekte onze dominee over Batseba, een mooie vrouw, waar koning David niet van af kon blijven, ondanks dat ze getrouwd was met zijn trouwe soldaat Uria.

Renata Dominguez als Batseba

Ze raakte door zijn ongevraagde escapades in verwachting en vervolgens probeerde David op slinkse wijze te verdoezelen wat hij had aangericht, maar Uria trapte niet in de val. Toen zorgde Koning David er voor dat hij sneuvelde aan het front. Het is een duidelijk voorbeeld van de arrogantie van de macht en de door God gezonden profeet Nathan laat koning David zijn doodvonnis tekenen. (Voor de niet Bijbelkenners onder ons: ook in dit geval was Gods genade groot.) Ik moest aan die arrogantie van de macht denken toen ik vorige week op weg naar huis op de grens tussen Luxemburg en België in een file kwam te staan, waardoor we een uur reden over een stukje van 15 km. Dat had toch best op een andere manier opgelost kunnen worden. Dit was echt niet de eerste lange file op de wat files betreft beruchte weg van Luxemburg naar Brussel.  Wij kwamen een uur later thuis, maar veel vrachtwagenchauffeurs, redden dat dan niet meer, omdat ze aan het rijtijdenbesluit moeten voldoen. Jammer voor de ‘Brummies’, dat ze weer een nacht op een parkeerplaats moeten bivakkeren, maar ook veel schade voor het logistieke bedrijf.

Vrijdag jl. sprak ik een ondernemer, die vlak voor de middag een brief kreeg, dat de maandag daarop de waterleiding de hele dag tijdens kantooruren afgesloten zou worden. Wat doe je dan als je 50 man personeel hebt? Alle emmers en jerrycans bij de Hema, Blokker enz.  kopen?  Het wordt keurig 3 dagen van te voren gemeld, maar daar zitten wel 2 dagen weekend in, waarin de loketten om je beklag te doen gesloten zijn.

Ook dit is een stuk arrogantie van de macht, maar in tegenstelling tot de vroegere absolute heerschappijen zijn er voldoende protocollen, wetten en regels, die er voor zorgen dat een ambtenaar of semiambtenaar dit zonder enig hartzeer kan beslissen.

Dat is het gevolg van onze complexe samenleving, waarbij alle individuele belangen zogenaamd recht gedaan moeten worden, met vergaande opdeling van verantwoordelijkheden, waardoor je eigenlijk niemand kunt aanspreken. Vervolgens word je het kind van de rekening en het enige wat je kunt doen is je ziel bezitten in lijdzaamheid.

Wellicht komt er na 12 september een nieuwe regering die flinke gaat snoeien in onze regelgeving. Als je een boom goed snoeit, raakt hij daarna in volle bloei. Dat zou ook mooi zijn voor ons land.

Mark Faasse

De uitvinders van de democratie

gaan vandaag voor de tweede keer in 6 weken naar de stembus.  Na de eerste keer lukte het niet om een werkbare regering tot stand te brengen. Zou het nu wel lukken? De uitslag is van groot belang voor Nederland. Moeten we nog dieper in de buidel tasten voor de Grieken, of  is dit het begin  van de desintegratie van de Euro?

Churchill noemde democratie ooit de minst slechte staatsvorm. Je ziet dat sommige landen er nog wat aangeplakt hebben, om te zorgen dat democratie nog minder slecht is; wat tegelijk ondemocratisch is. Zo krijgt in Griekenland de grootste partij een bonus van 50 parlementszetels. Ik las vandaag dat indertijd in Frankrijk, toch wel een vooruitstrevend democratisch land, Mitterand het kiesstelsel zo heeft gestructureerd, dat links een bepaald voordeel heeft. Hij deed dat om er voor te zorgen het Front National (Le Pen) klein te houden, en dat soort doelen heiligt ondemocratische middelen. Ollanders kijken nogal eens op hun zuiderburen neer, maar in Belgie heeft kort geleden de economie en daarmee ook het land gefloreerd tijdens de ongelofelijk lange periode dat er een democratisch gat was, namelijk het ontbreken van een gekozen regering.

De vraag is, of ons democratische bestel in staat zal zijn om de uitdagingen van deze tijd op een goede manier aan te pakken. Het alternatief is pappen en nathouden en het probleem waarvoor we staan, aanpakken van de schulden, op te lossen met nog meer schulden.

In 1977 sprak de toenmalige Amerikaanse President Jimmy Carter over ‘The Moral Equivalent of War’ om de tweede oliecrisis, die als een grote bedreiging voor het land werd gezien aan te pakken.

De schuldencrisis is in potentie een nog grotere bedreiging voor onze welvaartstaten. Ik geloof dat veel mensen meer gehecht zijn aan hun consumptiepatroon, dan aan hun vrijheid. Vrijheid vinden we vanzelfsprekend, maar we komen er langzamerhand achter, dat onze eveneens vanzelfsprekende, want door de staat geborgde, consumptie in het gedrang komt. In Griekenland kan de electriciteitsmaatschappij de brandstof niet meer betalen en stokt de aanvoer van medicijnen wegens een gebrek aan geld.

Hoe gaan we dit probleem democratisch oplossen? Wie neemt hierin de leiding en krijgt het volk (de landen van de Europese Monetaire Unie) achter zich? Zien we het wel als een gemeenschappelijke vijand waar we een ‘war’ mee uit moeten vechten of is het gewoon een probleem van iemand anders?

In mijn optiek gaan de ontwikkelingen in Griekenland sneller dan in Spanje en daar weer sneller van in Nederland.

Worden de uitvinders van de democratie ook degenen die aantonen dat het onwerkbaar wordt?

Mark Faasse

1 + 1 = 2

Sommige rekensommen zijn zo eenvoudig, dat je er niet aan denkt. Stel dat de verhouding tussen kopers en verkopers voor de crisis 1 op 1 was. Inmiddels is het aanbod verdubbeld (2*1) en het aantal kopers gehalveerd (1/2). De verhouding tussen kopers en verkopers  is dan nu 1 op 4.

Deze nieuwe vastgoedrealiteit was een van de inzichten op een verkoperavond van een aantal NVM-makelaars in Goes. De NVM acht het nuttig om juist in deze moeilijke tijd met opdrachtgevers te blijven communiceren en nuttige tips te wisselen. Zo werd inzicht gegeven in de prijsontwikkeling van woningen (nadere uitleg overbodig) en de financiële kant van wel of niet aflossen door een hypotheekadviseur. De laatste spreker was een verkoopstyliste, een beroep dat de laatste tijd erg populair aan het worden is.

Het was een geslaagde bijeenkomst, maar af en toe voelde je wel een gelatenheid. Het is van belang dat je als professional empathie toont, maar vaak blijf je feitelijk en soms ietwat luchtig.  Het zijn ook heel langdurige processen en die moeten we met zijn allen door zien te komen. Veel makelaars hebben net als hun verkopers ook moeite om het hoofd boven water te houden en zoeken op een creatieve manier naar inkomen. Eigenaars die met 2 huizen zitten of wiens woning ‘onder water staat’ moeten ook niet in een hoekje gaan treuren.

De huidige situatie maakt het voor een aantal eigenaren moeilijk om hun huis te verkopen vanwege hun hypotheek. Ze kunnen, als ze een nieuwe hypotheek aangaan, vaak niet tegen de zelfde condities of het zelfde bedrag lenen. De hypotheekadviseur wees er terecht op, dat wanneer je een tijd geleden een overzicht gekregen hebt van je leenmogelijkheden, die nu waarschijnlijk een stuk beperkter zullen zijn. Ik hoorde van mensen die eerst hun huis verkochten om een ander huis te kopen.  Ze deden het zoals het hoort tegenwoordig. Toen de transactie gedaan was, stelde hun leencapaciteit hen niet meer in staat om hun oude huis terug te kopen, laat staan om hun wooncarrière voort te zetten.

Een van de speerpunten uit het lenteakkoord is dat hypotheken na 30 jaar geheel afgelost dienen te zijn, omdat er anders geen fiscale aftrek meer mogelijk is. Tegelijkertijd mogen de verhuurders de huur meer verhogen dan tot nu toe gebruikelijk is. Een huurder heeft dus na 30 jaar pakweg verdubbelde woonlasten en een huiseigenaar is hypotheekvrij.

Ik heb daar vraagtekens bij.

Mark Faasse

De lamme helpt de blinde

Deze Bijbelse notie is waarschijnlijk goed bedoeld. Politici hebben nogal eens de neiging om cynisch te zijn, en meestal is dat om de eigen onmacht te maskeren. Het zal niet meer zo lang duren, voordat we eindelijk gaan aanvaarden dat de Grieken niet op een ordentelijke en engiszins goedkope manier uit de problemen zullen komen. Inmiddels dient Spanje zich aan als de volgende bodemloze put.

Het ene gat wordt met het andere gevuld. Er was veel kritiek op het creatieve bankieren van voor 2008, maar de Europese regeringsleiders kunnen er ook van.  Als Griekenland onderuit gaat, gaat Spanje voor € 39 miljard aan het gas. Hoe kan het dat zo’n land, dat langs de rand van de afgrond balanceert, garant staat voor andere landen? In Spanje is een kwart van de beroepsbevolking werkloos. Dan zijn er nog kinderen en gepensioneerden. Stel dat de helft van de Spanjaarden een inkomen heeft en belasting betaalt, dan komt de Spaanse blootstelling aan een Grieks faillissement neer op pakweg 1700 Euro per belastingbetalende inwoner. Dat is daar meer dan 2 maanden bruto minimumloon.

We zijn en blijven onmachtig en onze bestuurders zullen geen harde besluiten nemen. Dat is ook wel begrijpelijk; we zullen die arme bewoners van de Mediterrane landen niet laten verkommeren. Zij kunnen het ook niet helpen dat ze steeds de verkeerde politici in het zadel geholpen hebben; er waren waarschijnlijk geen andere.

De geldpers zal dit probleem zodanig oplossen, dat er via een omweg geld van Noord naar Zuid gaat, op een manier die niet tot felle weerstand zal leiden.

Het is makkelijker om in sprookjes te geloven dan te denken dat de Europese regeringsleiders met een goede oplossing zullen komen.

Mark Faasse

Regering regeer!

Zo juist is besloten daar voorlopig weer even mee op te houden. Soms kun je maar beter hebben dat er wel een besluit valt, ook al komt dat je niet gelegen, dan dat er geen besluit wordt genomen.

Een voorbeeld; we besluiten nu elke dag om 90 miljoen Euro meer uit te geven dan er binnenkomt. Dat hebben we natuurlijk niet besloten, maar dat gebeurt wel zolang we geen besluit nemen om dit tegen te gaan. Hoeveel is 90 miljoen Euro? Weet u dat? Dat is per Nederlander afgerond 6 Euro per dag; voor het gemiddelde gezin in Nederland (2,1 persoon) afgerond € 12,50; per jaar € 4.562; meer dan mijn vakantiegeld (veel meer tegenwoordig). Een briefje van € 50 is 14 cm lang (ik had er nog een in mijn portemonnee). Als je voor 90 miljoen aan briefjes van 50 tegen elkaar legt, heb je een lint van 252 km. Dat is van Kamperland via Lelystad naar Enkhuizen.

Wat we met al dat getalm op het spel zetten, is onze kredietwaardigheid, althans zoals die beleefd  wordt door de internationale financiële wereld. Als onze kredietstatus zo zou zijn als België, dan zouden we per jaar 8 miljard Euro meer aan rente moeten betalen. Dat is per dag (oei, rekenmachine komt nullen tekort; nu weet ik hoe het komt dat we geen feeling hebben met dit soort bedragen) dat is per dag 22 miljoen (in briefjes van 50: van Kamperland naar Bergen op Zoom).

Nu ben ik natuurlijk blij dat ik niet meer in Vlissingen woon, want anders kwam daar  nog eens 2 Euro per persoon per dag bij om de nog te nemen verliezen op het grondbedrijf te betalen. Dat stedentripje kunnen ze daar ook wel op hun buik schrijven; alleen nog met het voetveer op en neer naar Breskens.

Waar kunnen we nog van op aan? Een huis was een goede investering voor de toekomst, een waardevaste belegging, maar ons geduld zal voorlopig wel op de proef worden gesteld.

Het ABP, een van de grootste pensioenfondsen ter wereld, is sinds 2008 opgehouden met de pensioenuitkeringen te verhogen met de inflatie. Ik heb ook nog een klein ABP-pensioentje in het vooruitzicht, € 100 Euro (niet per maand, maar per jaar). Toen ik kort als leraar werkte, had je de indruk dat je een waardevast pensioen had. Dat is nooit zo geweest overigens, maar het werd wel zo verteld. Onlangs publiceerde het CPB dat een aantal pensioenfondsen gegokt hadden met derivaten op derivaten en op die manier de pensioenuitkeringen flink hebben benadeeld.

Ik las pas dat de Europese steun aan Griekenland 33.000 Euro per persoon bedraagt. Het Bruto Nationaal Product per Griek bedraagt pakweg € 20.000.  

Hoe hebben ze dit voor elkaar gekregen? Wie heeft dit allemaal laten gebeuren? Dit wordt het stokpaard van Geert Wilders, die zich hier van het begin af aan tegen verzet heeft. De andere mainstream-partijen hebben zich mee laten zuigen naar de redding van de Grieken.

Na Griekenland komt Spanje aan de beurt, en dat is zo groot, dat kunnen we niet redden. Dan gaat het helemaal mis; hoe weet ik niet, maar gezien de bovenstaande bedragen kunnen we dat niet op brengen.

Volgens mij is dit de reden dat Wilders nu de stekker er uit trekt. Hij heeft niets te winnen bij het einde van het kabinet Rutte-Verhagen, maar wel alles te verliezen als we straks met ons goede gedrag aan de lat komen te staan voor Spanje. Wilders heeft meer in de gaten dan wie ook, dat onze toekomst wordt bepaald door het crisismanagement van de financiële wereld, in reactie op landen die de kluit hebben belazerd, zoals Griekenland, of er een potje van hebben gemaakt, zoals Spanje. Dat is geen blij vooruitzicht, zeker niet voor de ouderen onder ons, als wier hoeder hij zich nu opwerpt. Aangezien er steeds meer ouderen komen, en degenen die dat nog niet zijn, hopen te worden, valt daar de meeste electorale winst te behalen. Het CDA heeft al een keer zo’n traumatische ervaring gehad bij de ouderenpartij (AOV) van Jet Nijpels. Als er iemand leert van het verleden, is het Wilders wel.

Mark Faasse

Chinese Italiaan

In Genua wilden we aan de haven het eettentje bezoeken waar ik een poosje geleden met neefje Jasper gegeten heb, Porto Antico da Michele. Kijken of Francesca daar nog werkte. Het bedrijfje was overgenomen door chinezen, die toevallig die middag voor het eerst open gingen. Het interieur was aangepast, het zag er gelikter uit, niet de schrale eenvoud van een trattoria aan de haven. We wilden niet flauw zijn, dus we gingen niet weg en bestelden enkele gangen. Heerlijke frutti di mare en een werkelijk voortreffelijke pesce spada (zwaardvis). De chinese kok had 10 jaar voor een italiaan gewerkt.
In het gebied bij de haven kom je mensen en negoties tegen uit alle windstreken; alles loopt en zit door elkaar. Misschien worden hier wel trends ‘geset’. Colombus, de ontdekker van de Nieuwe Wereld kwam uit Genua. De spijkerbroek komt er ook vandaan: blue jeans = blue de Gênes, blauwe broeken van zeelieden uit Gênes (Frans voor Genua). In Genua kom je veel paradijsvogels tegen, tussen middeleeuwse gebouwen en moderne architectuur van de beroemde Genuees Renzo Piano.
Een van de mooiste straten is de Strada Nuova, naderhand Via Garibaldi genoemd, waar aan het eind van de Middeleeuwen grote banken gesticht werden. Tegenwoordig zijn o.a. Deutsche Bank en Credit Agricole daar gevestigd.
Afijn, een heerlijke stad om te vertoeven en niet zo’n toeristische trekpleister.
Op weg naar huis wachtte ons nog een cultuurschok: de Belgische frituur waar we even een vette hap wilden nuttigen werd ook door chinezen gerund. Geen enkele traditie blijft gevrijwaard van deze noeste werkers. Ik moet eerlijk zeggen dat ik nog nooit zo’n grote kleine friet gezien heb, en de kwaliteit was uitstekend.

Mark Faasse