De meest normale vorm van verkrijging van een onroerende zaak is als je iets contracteert, betaalt en dan door het kadaster op je naam krijgt. Het kan echter ook zo zijn, dat iemand al jaren (minimaal 10 jaar) iets gebruikt alsof het zijn eigendom is en dat het dan achteraf in eigendom wordt verkregen, zonder dat de oorspronkelijke eigenaar daar dan nog iets over te zeggen heeft.
Zoets bestaat niet alleen in Nederland, maar ook in Italië. Ik heb daar een benedenwoning (niet zo bijzonder; ik heb het gekocht voor de prijs van 2 garageboxen) en daar zit een terras aan vast, boven de grond van de bovenburen. Ik ben al bijna 2 jaar eigenaar, maar gisteren kwam ik de bovenbuurman voor het eerst tegen. Deze is er maar 2 keer per jaar.
Hij begon een heel verhaal tegen mij, dat ik geen eigenaar was van het terras, dat hij daar een rechtszaak over had gevoerd met de vorige eigenaar en dat hij het deze zomer af zou breken.
Ik heb hem verteld dat ik het prettig vond dat ik hem ontmoette, en dat ik mijn terras wel erg op prijs stel vanwege de bezonning en het uitzicht op de Middellandse Zee. Voordat we verder gingen bekvechten vroeg ik hem eerst om zijn naam. Dat had ik al eerder geprobeerd, maar hij antwoordde niet op mijn briefjes in zijn postbus. Zijn naam was Diana (blijkbaar ook een voornaam voor mannen) Vito. Ik dacht gelijk aan de Amerikaanse filmster Danny de Vito, maar die is toch meestal wat lachwekkender. Hij is meer dan een kop kleiner dan mij, maar veel breder dan de Amerikaanse versie en hij wilde geen rechtszaak meer. Hij zou het dan wel met zijn knuisten beslechten dacht ik zo. Hij bleef maar uitvaren en vond degene van wie ik, en hij ook, gekocht had een kruising tussen een hond en een varken. Wat moet je doen in zo’n situatie. Ik bedacht dat ik nog wat mossels (jumbo van Prins & Dingemanse) mee genomen had van huis om de plaatselijke bevolking op mijn hand te krijgen en die heb ik toen overhandigd en zijn 20 jaar jongere Roemeense vrouw was er blij mee.
Een uurtje later kwam hij naar ons toe en vroeg ons of we bij hem wilden lunchen. Dat is typisch Italiaans heb ik vernomen. Je hebt grote ruzie met iemand en vervolgens nodigen ze je ergens voor uit. We kregen een pasta in eigen gemaakte bouillon. In zijn open haard had hij bistecca Fiorentina gemaakt. Hij had ook nog heel lekkere kazen en varkenswangen. Bij de koffie nog ’n grappa.
In Italië gaat het altijd over eten en de wereld zag er inmiddels toch een stuk beter uit.
Ik kan een stuk grond van hem kopen, hij wil de fundering van het gezamenlijke woonblok verstevigen en we krijgen zijn entree op de begane grond cadeau, als hij aan de buitenkant een nieuwe toegangstrap mag maken.
Rare jongens die Italianen (vrij naar Asterix), maar wel leuk.
Mark Faasse
Posts tonen met het label Italie. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Italie. Alle posts tonen
zondag 11 maart 2012
zondag 13 november 2011
Arriverdeci Berlusconi
Eindelijk is hij dan vertrokken. Voor velen een opluchting, de krant La Republicca zal feest vieren, maar een groot aantal Italianen zal het onverschillig laten. Men is er namelijk aan gewend dat politici en bestuurders het niet zo nauw nemen. Ik zag in Napels bij een restaurant een hoge politieofficier in een fraaie dienst Alfa Romeo aankomen, met een nog fraaiere dame, waarvan ik zeker wist, dat het zijn dochter niet was. Zelfs de sterke arm der wet in uniform laat weinig aan je fantasie over wat hun hobby’s zijn.
Bettino Craxi, voormalig premier namens de socialisten woonde de laatste jaren van zijn leven in Tunesië en kwam Italië niet meer in. Hij had geen zin om 8,5 jaar in de gevangenis te verblijven.
Zijn de dagen van de Romeinse decadentie dan weer teruggekeerd in Italië? Elke zondagavond besteedt het journaal van RAI Uno aandacht aan de Heilige Mis waarin de Paus voorgegaan is. Die dingen bestaan gewoon naast elkaar.
Berlusconi is 4 jaar jonger dan mijn vader. Een van de zorgen van mijn pa is dat de batterij van zijn elektrische fiets na een jaar nog maar de helft van zijn vermogen heeft. Ik neem aan dat Berlusconi over 4 jaar zich nog steeds geen zorgen zal maken over zijn fiets en ook niet in de gevangenis wasknijpers in elkaar zal zetten. Een dag na zijn aftreden werkt hij al weer aan zijn comeback. Dan ben je op 75-jarige leeftijd wel erg vitaal. Over zijn vitaliteit zullen vriend en vijand het eens zijn.
In het Financiële Dagblad van gisteren stond een analyse van de problemen van Italië en dat is dat er te veel regels en te veel instanties zijn, die overal wat van willen vinden. Voor mijn huisje in Italië wilde ik een vergunning voor het vergroten van een raam aan de achterzijde. Je moest net zo veel papier indienen als voor de bouw van een woning. In Nederland bel je een timmerman op.
Wat wel mooi is, is dat de politiek aan de andere kant toch wel dicht bij de burger staat. In Bajardo, het plekje van mijn tweede woning, is er op pakweg 250 inwoners een gemeenteraad en een gekozen burgemeester. Toen ik Jose (zonder é) Littardi voor de eerste keer ontmoette, reed hij in een Ferrari Fiorano, een vrij nieuw model. Hoe kan dat met een traktement van 800 euro, wat hij weggeeft aan een minder begaafde jongen om de straten in het stadje schoon te houden. De burgemeester is een kerel van bijna 2 meter, in alle opzichten een tegenpool van Berlusconi, maar eveneens succesvol in zaken. Hij opende zelfs met zijn vrouw Rita, een hardwerkende onderneemster en bekroond patissier, een restaurantje bovenop de berg in dit verlaten stadje. Een zeer onzakelijke beslissing.
Wij proberen Italië te meten met onze Noord-Europese normen en waarden. Dat is weinig productief. Laten we genieten van dit uitzonderlijk mooie land en het heerlijke eten.
Mark Faasse
Bettino Craxi, voormalig premier namens de socialisten woonde de laatste jaren van zijn leven in Tunesië en kwam Italië niet meer in. Hij had geen zin om 8,5 jaar in de gevangenis te verblijven.
Zijn de dagen van de Romeinse decadentie dan weer teruggekeerd in Italië? Elke zondagavond besteedt het journaal van RAI Uno aandacht aan de Heilige Mis waarin de Paus voorgegaan is. Die dingen bestaan gewoon naast elkaar.
Berlusconi is 4 jaar jonger dan mijn vader. Een van de zorgen van mijn pa is dat de batterij van zijn elektrische fiets na een jaar nog maar de helft van zijn vermogen heeft. Ik neem aan dat Berlusconi over 4 jaar zich nog steeds geen zorgen zal maken over zijn fiets en ook niet in de gevangenis wasknijpers in elkaar zal zetten. Een dag na zijn aftreden werkt hij al weer aan zijn comeback. Dan ben je op 75-jarige leeftijd wel erg vitaal. Over zijn vitaliteit zullen vriend en vijand het eens zijn.
In het Financiële Dagblad van gisteren stond een analyse van de problemen van Italië en dat is dat er te veel regels en te veel instanties zijn, die overal wat van willen vinden. Voor mijn huisje in Italië wilde ik een vergunning voor het vergroten van een raam aan de achterzijde. Je moest net zo veel papier indienen als voor de bouw van een woning. In Nederland bel je een timmerman op.
Wat wel mooi is, is dat de politiek aan de andere kant toch wel dicht bij de burger staat. In Bajardo, het plekje van mijn tweede woning, is er op pakweg 250 inwoners een gemeenteraad en een gekozen burgemeester. Toen ik Jose (zonder é) Littardi voor de eerste keer ontmoette, reed hij in een Ferrari Fiorano, een vrij nieuw model. Hoe kan dat met een traktement van 800 euro, wat hij weggeeft aan een minder begaafde jongen om de straten in het stadje schoon te houden. De burgemeester is een kerel van bijna 2 meter, in alle opzichten een tegenpool van Berlusconi, maar eveneens succesvol in zaken. Hij opende zelfs met zijn vrouw Rita, een hardwerkende onderneemster en bekroond patissier, een restaurantje bovenop de berg in dit verlaten stadje. Een zeer onzakelijke beslissing.
Wij proberen Italië te meten met onze Noord-Europese normen en waarden. Dat is weinig productief. Laten we genieten van dit uitzonderlijk mooie land en het heerlijke eten.
Mark Faasse
zaterdag 23 april 2011
Venerdi Santo
betekent Goed Vrijdag, of eigenlijk Heilige Vrijdag in het Italiaans. Veel mensen denken aan deze dag als het onderwerp van wel of geen vrije dag. In de zuidelijke landen van Europa speelt dat minder een rol, daar maakt het onderdeel uit van de Semana Santa, de meest rituele week, feestweek, van het jaar.
Ik herinner me nog van de lagere school, dat de meester of juffrouw meeslepend (hadden ze geleerd op de kweekschool) het verhaal van de kruisiging van Jezus vertelde, zodanig, dat ik er bijna van moest huilen.
Ik had vandaag een paars overhemd (paars is de kleur van de lijdenstijd: dress for the occaison) aangetrokken dat ik bij mijn neef Jasper had gekocht; niet slim fit, maar toch liet het zien, dat ik wat te veel van het goede leven geniet.
We hebben in Ceriana, Ligurië een bijzondere processie meegemaakt. Deze begon in de hoofdkerk van het dorp, bekend van Crespi olijfolie, en ging daarna langs de andere kerken.
Van elke kerk waren er kinderen en jongelui die voorop gingen met kruisen en die werden dan gevolgd door mannen die à capella (zonder begeleiding) zongen.
Ik ben wel eens op huizenjacht geweest in Ceriana, en ik vond het geen geweldig dorp. Het was in december en de zon verdween heel snel achter de bergen. Ik constateerde dat het niet zonnig genoeg was. Naderhand hebben we nog eens heel gezellig gegeten in een huiskamer restaurant, maar door de processie kwamen we op plekken die we niet voor mogelijk hebben gehouden. Allereerst zijn er een aantal zeer oude en bijzonder fraaie kerken. Het dorp is tegen een steile berg aangeplakt en heeft daardoor veel gangetjes en steegjes, maar ook verrassend fraaie openbare ruimtes.
Op een plek, langs de rivier staan 3 kerken bij elkaar. We liepen daar langs en zagen een bijzonder fraaie rechte laan, schuin omhoog lopen. Die ging weg van het dorp, dus namen we die niet. Toen we weer hoger waren, zagen we dat die weg van de kerken naar de begraafplaats liep. Van de kerk, rechtstreeks naar je laatste rustplaats over een rechte weg. Ik vond het een mooi en treffend beeld.
De deelnemers aan de processie namen wat rust, dronken wat, wijn voor de mannen, limonade voor de kinderen en ondertussen was ik hoger de berg op geklommen om met mijn 20* zoom foto’s te maken. Een van de 3 kerken stond in de steigers en ik dacht bij me zelf`: de paden en wegen zien er prachtig uit, met leuningen, goed geplaveid en fraaie straatlampen, maar de kerken laten wel te wensen over.
In de tijd dat de wegen flut waren, werden de kerken gebouwd en vervolgens prachtig onderhouden. Waar ben je nu beter mee. Ik zal u vertellen, dat op een Goede Vrijdag in Italië die vraag zich makkelijk laat beantwoorden. Zeker in het licht van de Eeuwigheid.
Mark Faasse
Ik herinner me nog van de lagere school, dat de meester of juffrouw meeslepend (hadden ze geleerd op de kweekschool) het verhaal van de kruisiging van Jezus vertelde, zodanig, dat ik er bijna van moest huilen.
Ik had vandaag een paars overhemd (paars is de kleur van de lijdenstijd: dress for the occaison) aangetrokken dat ik bij mijn neef Jasper had gekocht; niet slim fit, maar toch liet het zien, dat ik wat te veel van het goede leven geniet.
We hebben in Ceriana, Ligurië een bijzondere processie meegemaakt. Deze begon in de hoofdkerk van het dorp, bekend van Crespi olijfolie, en ging daarna langs de andere kerken.
Van elke kerk waren er kinderen en jongelui die voorop gingen met kruisen en die werden dan gevolgd door mannen die à capella (zonder begeleiding) zongen.
Ik ben wel eens op huizenjacht geweest in Ceriana, en ik vond het geen geweldig dorp. Het was in december en de zon verdween heel snel achter de bergen. Ik constateerde dat het niet zonnig genoeg was. Naderhand hebben we nog eens heel gezellig gegeten in een huiskamer restaurant, maar door de processie kwamen we op plekken die we niet voor mogelijk hebben gehouden. Allereerst zijn er een aantal zeer oude en bijzonder fraaie kerken. Het dorp is tegen een steile berg aangeplakt en heeft daardoor veel gangetjes en steegjes, maar ook verrassend fraaie openbare ruimtes.
Op een plek, langs de rivier staan 3 kerken bij elkaar. We liepen daar langs en zagen een bijzonder fraaie rechte laan, schuin omhoog lopen. Die ging weg van het dorp, dus namen we die niet. Toen we weer hoger waren, zagen we dat die weg van de kerken naar de begraafplaats liep. Van de kerk, rechtstreeks naar je laatste rustplaats over een rechte weg. Ik vond het een mooi en treffend beeld.
De deelnemers aan de processie namen wat rust, dronken wat, wijn voor de mannen, limonade voor de kinderen en ondertussen was ik hoger de berg op geklommen om met mijn 20* zoom foto’s te maken. Een van de 3 kerken stond in de steigers en ik dacht bij me zelf`: de paden en wegen zien er prachtig uit, met leuningen, goed geplaveid en fraaie straatlampen, maar de kerken laten wel te wensen over.
In de tijd dat de wegen flut waren, werden de kerken gebouwd en vervolgens prachtig onderhouden. Waar ben je nu beter mee. Ik zal u vertellen, dat op een Goede Vrijdag in Italië die vraag zich makkelijk laat beantwoorden. Zeker in het licht van de Eeuwigheid.
Mark Faasse
donderdag 8 juli 2010
Frustratietolerantie
Het kopen van een huis in Italië valt niet mee, zeker niet voor een professional die gewend is aan de Nederlandse manier van zaken doen. Het zal u verbazen, dat in de top 10 van landen waar Nederlanders een tweede woning hebben, Italië niet voorkomt. Dat ligt natuurlijk niet aan het prachtige land en mooie klimaat.
Als je voor de etalage van een Italiaanse makelaar staat, zie je in sommige gevallen nog steeds (gekleurde) correspondentiekaarten, jonge mensen weten niet wat dat zijn, met in viltstift enkele summiere gegevens. Modernere makelaars hebben een interieurfoto, met een vage adresaanduiding. Op het internet vindt u bijna nergens een concreet adres of een foto van de voorgevel. Dit wordt veroorzaakt door het gegeven dat in Italië makelaars geen exclusieve opdrachten hebben, in tegenstelling tot in Nederland. Door die exclusieve opdrachten zijn makelaars in staat om te investeren in marketing. In Italië loopt de makelaar het risico dat de opdrachtgever zelf verkoopt, of dat een andere makelaar het verkoopt. Daarom houden ze de adresgegevens geheim.
Door het systeem van exclusieve opdrachten, en de verplichting van de eigenaar om courtage te betalen, ook als hij zelf verkoopt, zijn de tarieven in Nederland onwaarschijnlijk laag. Op dit moment zelfs te laag. De meeste tarieven zijn tussen de 1,25 en de 2%. Sommigen zelfs onder de 1%. In Italië is het 3% voor de verkoper en 3% voor de koper. Exclusief BTW.
De makelaar kan door die geheimzinnigheid de bezichtiging niet op het adres afspreken, maar doet dat dan voor de kerk of zo. Vervolgens moet je bij binnenkomst een papier tekenen, dat je een eventuele aankoop ook via hen realiseert.
Men doet er alles aan om te voorkomen dat je gaat kopen. Althans dat gevoel had ik. Ik kreeg te horen dat ik niet gereageerd had na een vorige bezichtiging dat ik geen verdere interesse had. Ik heb daarna het mailtje nog maar eens gestuurd waarin ik dat wel deed. Je mag geen interieurfoto’s nemen. De makelaar weet bijna niets van de woning. Brochures zijn nog niet gemaakt omdat het pand zogenaamd maar net in de verkoop is.
Uiteindelijk wordt er dan toch overeenstemming bereikt, over een eenvoudige woning op een prachtig plekje met een mooi uitzicht. Je gaat dan geen voorlopig koopcontract tekenen, maar een voorstel tot aankoop. Daarin staat dat je je sterk maakt om het huis te kopen. Je moet ook een aanbetaling doen aan de verkoper, in mijn geval 15%. Dat moet je hier eens tegen een notaris vertellen, die begint spontaan te hyperventileren. Er staan geen boetebedingen in, maar als de eigenaar aan een ander verkoopt, schijnt dat hij het dubbele van je aanbetaling aan jou terugbetaalt. Je moet maar zien hoe je dat geld dan krijgt.
Het voorstel tot aankoop wordt bij de makelaar ondertekent. Dan moet je ook de courtage betalen. Kijk dat doet de makelaar daar beter dan hier. In Nederland moet je nadrukkelijk de courtage afspreken, maar in dit geval had ik niets getekend. Ik heb daar ook maar geen punt van gemaakt, omdat ik die mensen nog wel eens nodig zal hebben. Ik tikte na het ondertekenen keurig mijn aanbetaling af, en vervolgens de courtage van 3% excl. BTW. Van een deel van de aanbetaling betaalde de verkoper zijn courtage. Dat was minder dan ik zojuist had betaald. Daar werd niet geheimzinnig over gedaan. Toen ik naar de nota van de verkoper keek, zag ik dat het bedrag nog lager was.
Even later stond ik buiten, met een kopietje van in feite een offerte en een kwitantie van de aanbetaling en mijn portemonnee grotendeels leeg. Toch maar blijven lachen en hopen op een goede afloop.
Mark Faasse
Als je voor de etalage van een Italiaanse makelaar staat, zie je in sommige gevallen nog steeds (gekleurde) correspondentiekaarten, jonge mensen weten niet wat dat zijn, met in viltstift enkele summiere gegevens. Modernere makelaars hebben een interieurfoto, met een vage adresaanduiding. Op het internet vindt u bijna nergens een concreet adres of een foto van de voorgevel. Dit wordt veroorzaakt door het gegeven dat in Italië makelaars geen exclusieve opdrachten hebben, in tegenstelling tot in Nederland. Door die exclusieve opdrachten zijn makelaars in staat om te investeren in marketing. In Italië loopt de makelaar het risico dat de opdrachtgever zelf verkoopt, of dat een andere makelaar het verkoopt. Daarom houden ze de adresgegevens geheim.
Door het systeem van exclusieve opdrachten, en de verplichting van de eigenaar om courtage te betalen, ook als hij zelf verkoopt, zijn de tarieven in Nederland onwaarschijnlijk laag. Op dit moment zelfs te laag. De meeste tarieven zijn tussen de 1,25 en de 2%. Sommigen zelfs onder de 1%. In Italië is het 3% voor de verkoper en 3% voor de koper. Exclusief BTW.
De makelaar kan door die geheimzinnigheid de bezichtiging niet op het adres afspreken, maar doet dat dan voor de kerk of zo. Vervolgens moet je bij binnenkomst een papier tekenen, dat je een eventuele aankoop ook via hen realiseert.
Men doet er alles aan om te voorkomen dat je gaat kopen. Althans dat gevoel had ik. Ik kreeg te horen dat ik niet gereageerd had na een vorige bezichtiging dat ik geen verdere interesse had. Ik heb daarna het mailtje nog maar eens gestuurd waarin ik dat wel deed. Je mag geen interieurfoto’s nemen. De makelaar weet bijna niets van de woning. Brochures zijn nog niet gemaakt omdat het pand zogenaamd maar net in de verkoop is.
Uiteindelijk wordt er dan toch overeenstemming bereikt, over een eenvoudige woning op een prachtig plekje met een mooi uitzicht. Je gaat dan geen voorlopig koopcontract tekenen, maar een voorstel tot aankoop. Daarin staat dat je je sterk maakt om het huis te kopen. Je moet ook een aanbetaling doen aan de verkoper, in mijn geval 15%. Dat moet je hier eens tegen een notaris vertellen, die begint spontaan te hyperventileren. Er staan geen boetebedingen in, maar als de eigenaar aan een ander verkoopt, schijnt dat hij het dubbele van je aanbetaling aan jou terugbetaalt. Je moet maar zien hoe je dat geld dan krijgt.
Het voorstel tot aankoop wordt bij de makelaar ondertekent. Dan moet je ook de courtage betalen. Kijk dat doet de makelaar daar beter dan hier. In Nederland moet je nadrukkelijk de courtage afspreken, maar in dit geval had ik niets getekend. Ik heb daar ook maar geen punt van gemaakt, omdat ik die mensen nog wel eens nodig zal hebben. Ik tikte na het ondertekenen keurig mijn aanbetaling af, en vervolgens de courtage van 3% excl. BTW. Van een deel van de aanbetaling betaalde de verkoper zijn courtage. Dat was minder dan ik zojuist had betaald. Daar werd niet geheimzinnig over gedaan. Toen ik naar de nota van de verkoper keek, zag ik dat het bedrag nog lager was.
Even later stond ik buiten, met een kopietje van in feite een offerte en een kwitantie van de aanbetaling en mijn portemonnee grotendeels leeg. Toch maar blijven lachen en hopen op een goede afloop.
Mark Faasse
maandag 29 maart 2010
Chicken Sensation
Ik heb het hier niet over de nieuwe burger van McDonald’s maar meer over de filmklassieker Rebel without a cause met James Dean. ‘Nobody calls me chicken’ sprak hij.
Ik dacht er aan, toen ik dit weekend op de Second Home International beurs liep. Ik zag daar uithangbordjes met outlet, eentje met een ‘echte’ aasgier met spoedverkoop.com en ik sprak een Belgische exposant die o.a. werkt met de URL bankbeslag.be . Verder veel bordjes met fikse kortingen. Allemaal bedoeld om de afwachtende en misschien nog wat bange gegadigde te verleiden tot koop.
Er was een Engels bedrijf, met een snelle verkoper, textbook salesman, die me meedeelde dat de Engelsen altijd de eersten waren met nieuw locaties en projecten. Dat kon ik wel beamen, maar of dat met de huidige koers van de Britse pond nog zo is, vraag ik me ten zeerste af.
Je kunt wel leren van die London based developers. Zo zag ik in Borovets, Bulgarije, dat zij bij appartementen de oppervlakten van de gemeenschappelijke ruimten omslaan en optellen bij de oppervlakte van het appartement. Het komt op mij over als een zwaktebod, maar gebeurt wel op een transparante manier, want de optelling staat op de prijslijst. En dan vervolgens in zo’n land toch nog 2000 €/m2 vragen.
Die Engelsen verkochten gewoon via het internet. Waarom zou je gaan kijken als het appartement er toch nog niet staat?
Ik ben iets te veel gewone makelaar, dus ga ik wel kijken. Ik wil wat kopen in Italië en daarom was ik twee weken geleden op Sardinië. Vorige jaar had ik op de beurs een project gezien, wat me geschikt leek. Ryanair bracht me er heen voor weinig en ik kon met enige moeite het project vinden. De tweede verdiepingsvloer was bereikt, maar het project was al maanden geleden stil gelegd. Heel toevallig sprak ik nog locale mensen, die nog geld moeten hebben van de ontwikkelaar.
Wat me ook opvalt daar, is dat hoewel het een prachtig gebied is, met een heel vriendelijke bevolking, er in maart nog zo weinig te beleven is. Het beroemde Porto Cervo aan de Costa Smeralda was uitgestorven. Misschien komt Berlusconi pas met Pasen.
In landen als Italië en Griekenland zijn de seizoenen erg kort. Iedereen gaat tegelijkertijd op vakantie. In Nederland en Duitsland is er meer sprake van spreiding en daardoor is er meer levendigheid in de toeristische gebieden. Van verhuurders aan de Zeeuwse kust begrijp ik dat de crisis geen negatieve invloed heeft gehad op de boekingen van vakantiewoningen. Die inkomstenstroom zorgt er wellicht voor, dat de prijzen van de tweede huizen in onze contreien redelijk op peil gebleven zijn.
Ik dacht er aan, toen ik dit weekend op de Second Home International beurs liep. Ik zag daar uithangbordjes met outlet, eentje met een ‘echte’ aasgier met spoedverkoop.com en ik sprak een Belgische exposant die o.a. werkt met de URL bankbeslag.be . Verder veel bordjes met fikse kortingen. Allemaal bedoeld om de afwachtende en misschien nog wat bange gegadigde te verleiden tot koop.
Er was een Engels bedrijf, met een snelle verkoper, textbook salesman, die me meedeelde dat de Engelsen altijd de eersten waren met nieuw locaties en projecten. Dat kon ik wel beamen, maar of dat met de huidige koers van de Britse pond nog zo is, vraag ik me ten zeerste af.
Je kunt wel leren van die London based developers. Zo zag ik in Borovets, Bulgarije, dat zij bij appartementen de oppervlakten van de gemeenschappelijke ruimten omslaan en optellen bij de oppervlakte van het appartement. Het komt op mij over als een zwaktebod, maar gebeurt wel op een transparante manier, want de optelling staat op de prijslijst. En dan vervolgens in zo’n land toch nog 2000 €/m2 vragen.
Die Engelsen verkochten gewoon via het internet. Waarom zou je gaan kijken als het appartement er toch nog niet staat?
Ik ben iets te veel gewone makelaar, dus ga ik wel kijken. Ik wil wat kopen in Italië en daarom was ik twee weken geleden op Sardinië. Vorige jaar had ik op de beurs een project gezien, wat me geschikt leek. Ryanair bracht me er heen voor weinig en ik kon met enige moeite het project vinden. De tweede verdiepingsvloer was bereikt, maar het project was al maanden geleden stil gelegd. Heel toevallig sprak ik nog locale mensen, die nog geld moeten hebben van de ontwikkelaar.
Wat me ook opvalt daar, is dat hoewel het een prachtig gebied is, met een heel vriendelijke bevolking, er in maart nog zo weinig te beleven is. Het beroemde Porto Cervo aan de Costa Smeralda was uitgestorven. Misschien komt Berlusconi pas met Pasen.
In landen als Italië en Griekenland zijn de seizoenen erg kort. Iedereen gaat tegelijkertijd op vakantie. In Nederland en Duitsland is er meer sprake van spreiding en daardoor is er meer levendigheid in de toeristische gebieden. Van verhuurders aan de Zeeuwse kust begrijp ik dat de crisis geen negatieve invloed heeft gehad op de boekingen van vakantiewoningen. Die inkomstenstroom zorgt er wellicht voor, dat de prijzen van de tweede huizen in onze contreien redelijk op peil gebleven zijn.
Abonneren op:
Posts (Atom)
